Ludwik Wiesiołowski

Ludwik Roman Wiesiołowski herbu Ogończyk był polskim malarzem reprezentującym nurt akademicki. Urodził się w 1854 roku w Śremie, a zmarł 12 maja 1892 roku w Warszawie. Studia malarskie rozpoczął w 1872 roku w warszawskiej Klasie Rysunkowej, gdzie uczył się pod kierunkiem Wojciecha Gersona. Dwa lata później wyjechał do Petersburga i kontynuował naukę w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ukończył ją w 1879 roku z tytułem artysty pierwszego stopnia. Otrzymał także stypendium na dalsze studia.

W 1880 roku wyjechał do Paryża, a następnie przeniósł się do Rzymu, gdzie spędził pięć lat. Po powrocie do Warszawy w 1886 roku otworzył szkołę malarstwa dla kobiet i ożenił się z Bronisławą Malinowską, malarką i portrecistką. Początkowo tworzył obrazy o tematyce religijnej, później podejmował tematy antyczne i historyczne, w tym sceny z dziejów Polski w epoce piastowskiej. Malował również sceny rodzajowe, pejzaże i portrety. Do jego prac należą „Chrystus i jawnogrzesznica”, „Columbarium” i „Dawid grający na harfie”.

Na podstawie artykułu „Ludwik Wiesiołowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.