Józef Niemojewski

Józef Niemojewski herbu Rola urodził się 4 lipca 1769 roku w Śremie. Był synem Antoniego Niemojewskiego, kanonika katedralnego poznańskiego. Studiował na Leopoldinum we Wrocławiu, a w 1787 roku rozpoczął służbę w pruskim pułku lejbhuzarów. Później służył w 1 Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii Narodowej. Był starostą śremskim.

W czasie insurekcji kościuszkowskiej działał na rzecz jej przygotowania w Wielkopolsce. Tadeusz Kościuszko mianował go generałem majorem milicji poznańskiej, a 21 sierpnia 1794 roku szlachta wybrała go na generała majora województwa poznańskiego. Po służbie we Francji, w 1806 roku Napoleon potwierdził jego nominację na generała brygady. W Armii Księstwa Warszawskiego pełnił funkcje dowódcze oraz był komendantem wojskowym departamentów poznańskiego, łomżyńskiego i lubelskiego. Uczestniczył między innymi w szturmie Tczewa oraz kampanii 1812 roku, podczas której został ciężko ranny. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari, Legii Honorowej i Orderu Obojga Sycylii. Był mężem Julii Konkordii Klug. Zmarł 16 lipca 1839 roku w Rokitnicy i został pochowany w pobliskiej Świedziebni.

Na podstawie artykułu „Józef Niemojewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.